Gülse Birsel Sabah Pazar ekindeki köşesinde yazdığı “Kayıp Gençlik nasıl bulunur?!” başlıklı yazısında “meslek seçimi konusunda tamamen kayıp” olarak nitelendirdiği gençlere bazı tavsiyelerde bulunuyor…

31.08.09

Tesadüf, sıkı çalışma, fırsatlara atlama, şans ya da sebebi her neyse, hayallerinin birçoğunu gerçekleştirmiş ya da öyle görünen biri olarak, günde 20-30 tane e-posta geliyor 'Kayıp gençlik'ten! 'Kayıp' olmalarından kastım siyasetin hâlâ 1980 etkisiyle biraz kirli ve tehlikeli kokması dolayısıyle apolitik duruşları, kimlik bunalımları, şu bu değil. Gençliğin yüzde 90'ı meslek seçimi konusunda tamamen kayıp! Ne yapacaklarını, hatta ne yapmak istediklerini bile bilmiyorlar. Yapacakları 'iş'le ilgili hiçbir ipuçları yok. Benden medet umarak ya iş istiyorlar, ya tanıdık, ya tavsiye ya da yetenekleri olduğunu düşünüp yazdıklarını, videoya çektikleri stand-up'larını bana yollamaya, fikir almaya çalışıyorlar. Acizane, buradan, bana şu ana kadar e-posta ve mektup yollamış, yolda durdurup fikir sormuş, iş istemiş bütün gençlere azıcık ukalalık etmek istiyorum. Gözlemlerim ışığında bittabii.

1) Memleketteki gençlerin yüzde 80'i medya dünyasında para ve şöhret kazandıran bir iş istiyor. Ne yazık ki her ülkede böyle 80-90 pozisyon var ve çoğu dolu. Onun için "Arkadaşlar beni komik buluyor, ilk çekeceğiniz filmde rol verin," işlerine girmeden önce, "Acaba başka bir meslek yapsam daha başarılı olur muyum?" sorusunu ciddi olarak kendinize sorun. Dünyada sayısız meslek var ve istatistiki olarak muhtemelen sizinkisi gösteri dünyasında değil.

2) Herkes üniversite mezunu olup ofis işi yapmak zorunda da değil. Villası olan sıhhi tesisatçı, ciple gezen elektrikçi tanıyorum ben, çünkü adamlar çok iyi. Ne yaparsanız yapın, iyi yaparsanız başarılı, kötü yaparsanız başarısız olacağınızı unutmayın. Berbat bir beyin cerrahındansa süper bir çiçekçi olmayı tercih edin. Hangi işi severseniz o işte başarılı ve mutlu olacağınızı unutmayın.

3) Sesiniz bülbül gibi, kaleminiz kılıçtan keskin olabilir, dört haneli sayıları kafadan çarpıyor, yemek yaptığınızda insanları zevkten ağlatıyor olabilirsiniz, mümkündür! Ancak unutmayın ki, annesinin karnından herhangi bir mesleği bilerek doğan olmadı şimdiye kadar. Hesap uzmanı, aşçı, oryantal ya da anchorman, hedefiniz hangi meslek olursa olsun, önce emekleyip, sonra badi badi yürüyeceğinizi ve ancak uzun yıllar sonra koşabileceğinizi lütfen artık bir anlayın. Buradan özellikle "Ben köşe yazmak istiyorum, gazetede kime başvurmam lazım?" diye mail atan arkadaşa sesleniyorum! O köşe yazdığını gördüğünüz insanların (neredeyse) hepsi, yetenekli olmalarına rağmen, en az 10 yıl muhabirlik, editörlük, şudur budurluk yaptıktan sonra o köşeleri elde ettiler. Ve bu 10 yılın ilk iki üç yılı, şahsi tecrübelerime dayanarak söylüyorum, para almadan, mesai saati olmadan, ne iş olsa yapmak ve terlemekle geçti!

4) Tanıdığım işverenlerin çoğu, aynı şeyden yakınıyor. İşe alınan gençlerin çoğu işi küçümseyerek yapıyor ve aslında daha iyi konumlara layık olduğunu düşünerek konsantre olmuyor. Dergi editörlüğüm sırasında işe aldığım birçok muhabirin aynı hastalıktan mustarip olduğunu gördüm. "Benim kadar değerli biri niye bu işi yapsın ki?" diye yola çıkarsanız, yolda kalırsınız! Bilgisayar uzmanı halinizle bir ofiste bilgisayarların tozunu alıyor olabilirsiniz. Dolayısıyla kurallar dahilinde kendi oyununuzu kazanacaksınız. Bilgisayarların tozunu en iyi siz alacaksınız. Belki bir yıl sonra bilgi işlem bölümünde ufak tefek işlere başlarsınız. 10 yıl içinde o bölümün başı olmayacağınızı kim söylüyor?

5) Etrafta gördüğüm en feci hata, iki üniversite bitirip, üzerine yüksek lisans yapıp 27 yaşında iş aramaya başlayanlar! Büyük hayalkırıklığı! Tanıdığım başarılı kişilerin çoğu çok genç yaşta iş hayatına girenler. Yaptığım en doğru şey, 19 yaşında çalışmaya başlamak oldu. Anne babaların bu konuda acımasıza yakın bir gerçekçilikte olmaları lazım bence. Üniversitenin ilk yılından, hatta liseden itibaren bütün gençlerin, illa ofis de değil, ticarethane, maragozhane, market, çiftlik, kafe, ne olursa olsun yazları kesinlikle, kışları da derslerini engellemiyorsa çalışmaları konusunda ısrarlıyım. Çöpe atılan tecrübe yok hayatta. Mimar olmayı hayal eden biri, elbette bir şantiye veya mimarlık ofisinde çalışırsa harika ama bir halı fabrikasının bile yararı olacağı kanaatindeyim. Yedi Kocalı Hürmüz filminin çekimleri boyunca üniversitede okuyan pek çok genç, rejide, kostümde veya bizlerin asistanları olarak filmde çalıştı. Karın tokluğuna staj yapan, bazısı gerçekten parlak bu çocukların ilerde bu sektör olsun, başka meslekler olsun, hiç çalışmamış olanlara göre bir adım önde başlayacaklarına eminim. En azından bu sektörü ne kadar istediklerini ya da istemediklerini anladılar! Aklını kullanan, kendine fırsat yaratır ve işin şartlarını kafaya takmadan çalışmaya başlar. Mızmızlanmayın ve dışarı çıkıp çalışarak kendinizi bulun. Hadi yallah!

(Kaynak: Pazar Sabah ekinden alınmıştır.)